و چنان بی تابم، که دلم می خواهد

آری

تا شقایق هست، زندگی باید کرد.

در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح

بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه.

دورها آوایی است، که مرا می خواند.