خون مرا پر کن از ملایمت هوش .

کودکی ام را به دست من بسپار.

در وسط این همیشه های سیاه

حرف بزن ، خواهر تکامل خوشرنگ!

نبض مرا روی زبری نفس عشق

فاش کن.

روی زمین های محض