روی پاشویه وقت

ریشه های تو از مهلت نور

آب می نوشد.

آدمی زاد- این حجم غمناک-

روز سرشاری حوض را خواب می بیند.

ای کمی رفته بالاتر از واقعیت!

با تکان لطیف غریزه