ای حضور پریروز بدوی !

خواب شیرینی از هوش می رفت،

از تماشای سوی ستاره

خون انسان پر از شمش اشراق می شد.

ای که با یک پرش از سر شاخه تا خاک

حرمت زندگی را

طرح می ریزی !