فکر من از شکاف تجرد به او دست می زد.

این تن بی شب و روز

پشت باغ سراشیب ارقام

مثل اسطوره می خفت.

هوش من پشت چشمان او آب می شد.

روی پیشانی مطلق او

وقت از دست می رفت.