دیدم در چند متری ملکوتم.

با تنه ای از حضور.

نبض می آمیخت با حقایق مرطوب.

حیرت من با درخت قاتی می شد.

دیدم قدری گرفته ام.

انسان وقتی دلش گرفت

از پی تدبیر می رود.