حنجره می سوخت در صراحت ودکا.

رفتم تا میز،

تا مزه ماست، تا طراوت سبزی .

آنجا نان بود و استکان و تجرع:

باز که گشتم،

زن دم درگاه بود

با بدنی از همیشه ها جراحت.