باز که گشتم،

تا مزه ماست، تا طراوت سبزی .

آنجا نان بود و استکان و تجرع:

حنجره می سوخت در صراحت ودکا.

زن دم درگاه بود

با بدنی از همیشه ها جراحت.

حنجره جوی آب را