کودک از پله های خطا رفت بالا.

کودک آمد میان هیاهوی ارقام.

(ای بهشت پریشانی پاک پیش از تناسب !

خیس حسرت ، پی رخت آن روزها می شتابم.)

ارتعاشی به سطح فراغت دوید.

وزن لبخندادراک کم شد.