فناش گیر چو او محرم بقای تو نیست

میان موج حوادث هر آنک استادست

به آشنا نرهد چونک آشنای تو نیست

بقا ندارد عالم وگر بقا دارد

چه فرخست رخی کو شهیت را ماتست

چه خوش لقا بود آن کس که بی لقای تو نیست

ز زخم تو نگریزم که سخت خام بود