که نگاهی در تماشا سوخت.

بی صدا آمد کسی از در،

در سیاهی آتشی افروخت .

بی خبر اما

گرچه می دانم که چشمی راه دارد بافسون شب،

لیک می بینم ز روزن های خوابی خوش:

آتشی روشن درون شب.