چشم پر خاکسترش را با نگاه خویش می کاوم.

می مکم پستان شب را

وز پی رنگی به افسون تن نیالوده

از پی نابودی ام ، دیری است

زهر میریزد به رگ های خود این جادوی بی آزرم

تا کند آلوده با آن شیر