ز لامکان برسیدست حور سوی ملک

شکوفه نور حقست و درخت چون مشکات

جهان پر از خضر سبزپوش دانی چیست

که جوش کرد ز خاک و درخت آب حیات

ز بی جهت برسیدست خلد سوی جهات

طیور نعره ارنی همی زنند چرا

که طور یافت ربیع و کلیم جان میقات