می گذرد لحظه ها به چشمش بیدار،

بام و در این سرای می رود از هوش.

راه فرو بسته گرچه مرغ به آوا،

قالب خاموش او صدایی گویاست.

پیکر او لیک سایه - روشن رویاست.

رسته ز بالا و پست بال و پر او

زندگی دور مانده: موج سرابی