گر نشان از هر که پرسی باز

شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره ها خشکید.

از میان برده است طوفان نقش هایی را

که بجا ماند از کف پایش.

بر نخواهد آمد آوایش.

آن شب

هیچکس از ره نمی آمد