سرچشمه صدا گم بود:

گویی عطری خودش را در آیینه تماشا می کرد.

همیشه از روزنه ای ناپیدا

این صدا در تاریکی زندگی ام رها شده بود.

من ناگاه آمده بودم.

خستگی در من نبود:

راهی پیموده نشد.