رویای بی شکل زندگی ام بود.

و او با فانوسش به درون وزید.

زیبایی رها شدهی بود

و من دیده به راهش بودم:

عطری در چشمم زمزمه کرد.

رگ هایم از تپش افتاد.

همه رشته هایی که مرا به من نشان می داد