مرغی به بیراهه فضا را می پیمود.

و شاخه را در ناشناسی فضا تنها گذاشت.

درختی میان دو لحظه می پژمرد.

اتاقی با آستانه خود می رسید.

و پنجره ای در مرز شب و روز گم شده بود.