و من روی شن های روشن بیابان

روی بیابان بی پایان در نوسان بود:

می آمد، می رفت.

می آمد، می رفت.

تصویر خواب کوتاهم را می کشیدم،

خوابی که گرمی دوزخ را نوشیده بود

و در هوایش زندگی ام آب شد.