من تصویر خوابم را می کشیدم

و در هوایش زندگی ام آب شد.

خوابی که چون پایان یافت

من به پایان خودم رسیدم.

و چشمانم نوسان لنگر ساعت را در بهت خودش گم کرده بود.

چه گونه می شد در رگ های بی فضای این تصویر

همه گرمی خواب دوشین را ریخت؟