و ریشه نگاهم در تار و پودش می سوخت.

روی بیابان بی پایان در نوسان بود

و من کنار تصویر زنده خوابم بودم.

تصویری که رگ هایش در ابدیت می تپید

این بار

هنگامی که سایه لنگر ساعت

از روی تصویر جان گرفته من گذشت