تصویر را باز ده!

از روی تصویر جان گرفته من گذشت

بر شن های روشن بیابان چیزی نبود.

فریاد زدم:

و صدایم چون مشتی غبار فرو نشست.

سایه دراز لنگر ساعت

روی بیابان بی پایان در نوسان بود: