آن شاخه خشک گشته و آن باغ مرده است

هر قصه ای که ز عشق خواندی به گوش او

در دل سپرد و هیچ ز خاطر نبرده است

دردا دگر چه مانده از آن شب ، شب شگفت

با آنکه رفته ای و مرا برده ای ز یاد