با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز

گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نیست

تا مات شود زین همه افسونگری و ناز

چون پیرهن سبز ببیند به تن من

او نیست که در مردمک چشم سیاهم