چنان مستت کنم تا خود بدانی قدر مستی را

بیا دنیا نمی ارزد به این پرهیز و این دوری

فدای لحظه ای شادی ، کن این رویای هستی را

لبت را بر لبم بگذار کز این ، ساغر پر می

تو را افسون چشمانم ز ره برده است و می دانم