گر نماید بدو شکرت نبات

هر که در عشق روت غوطی خورد

ریش خندی زند به هست و فوات

شرق تا غرب شکرین گردد

جان من جام عشق دلبر دید

لعل چون خون خویش گفت که هات

جان بنوشید و از سرش تا پای