مست شد جان چنان که نشناسد

لعل چون خون خویش گفت که هات

جان بنوشید و از سرش تا پای

آتشی برفروخت از شررات

خویشتن را ز می جز از طاعات

بانگ آمد ز عرش مژده تو را

که ز من درگذشت نور عطات