در رگ خاموششان آهسته می جوشد

او چو مرغی خسته از پرواز

می نشیند بر درخت خشک پندارم

شاخه ها از شوق می لرزند

خون یادی دور

زندگی سر می کشد چون لاله ای وحشی

از شکاف گور