بر تنم تنها شراب شبنم خورشید می لغزید

در شبی تاریک روییدم

تشنه لب بر ساحل کارون

یا لب سوزنده مردی که با چشمان خاموشش

سرزنش می کرد دستی را که از هر شاخه سر سبز

غنچه نشکفته ای می چید