غنچه نشکفته ای می چید

بر تنم تنها شراب شبنم خورشید می لغزید

یا لب سوزنده مردی که با چشمان خاموشش

سرزنش می کرد دستی را که از هر شاخه سر سبز

پیکرم فریاد زیبایی

در سکوتم نغمه خوان لبهای تنهایی