عشق آن یک که پاره ده نیست

چون که گندم رسید مغز آکند

همره ماست و همره که نیست

پاره پاره کند یکایک را

گه گهی می کشند گوش تو را

سوی آن عالمی که گه گه نیست

شمس تبریز شاه ترکانست