کوه ها را در دهان باز دریاها فرو می ریخت

نیمه شب در پرده های بارگاه کبریای خویش

پنجه خشم خروشانم جهان را زیر و رو می ریخت

دستهای خسته ام بعد از هزاران سال خاموشی

می گشودم بند از پای هزاران اختر تبدار