می دمیدم در نی افسونی باد شبانگاهی

دختر آتش برقصد مست در آغوش جنگلها

تا ز بستر رودها ، چون مارهای تشنه ، برخیزند

خسته از عمری به روی سینه ای مرطوب لغزیدن

در دل مرداب تار آسمان شب فرو ریزند