گل خورشید می آویخت بر گیسوی مشکینم

و چون خاموش می افتاد بر هم پلکهای داغ و سنگینم

گیاهی سبز می رویید در مرداب رویاهای شیرینم

ز دشت آسمان گویی غبار نور بر می خاست

نسیم گرم دستی ، حلقه ای را نرم می لغزاند

در انگشت سیمینم