( نگاه کن

و یاسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود

و آن بهار ، و آن وهم سبز رنگ

که بر دریچه گذر داشت ، با دلم می گفت

تو هیچ گاه پیش نرفتی

تو فرو رفتی . )