از فصل های خشک گذر می کردند

به جویبار که در من جاری بود

به ابرها که فکرهای طویلم بودند

به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من

به دسته های کلاغان

که عطر مزرعه های شبانه را

برای من به هدیه می آوردند