از ساقه های سیمی می چیدی

چه مهربان بودی وقتی دروغ می گفتی

چه مهربان بودی وقتی که پلک های آینه ها را می بستی

و چلچراغها را

و در سیاهی ظالم مرا به سوی چراگاه عشق می بردی

تا آن بخار گیج که دنباله حریق عطش بود بر چمن خواب می نشست

و آن ستاره های مقوایی