هر که سر او سر منبر گرفت

ز آینه صد نقش شد و هر یکی

آنچ مر او راست میسر گرفت

هر که دلی داشت به پایش فتاد

خرمن ارواح نهایت نداشت

مورچه ای چیز محقر گرفت

گر ز تو پر گشت جهان همچو برف