نه آوایی ، مگر بانگ شباهنگ

به هر لوح و به هر سنگ و به هر گور

زده تاریکی و اندوه شب ، رنگ

نه غوغایی ، به جز نجوای ارواح

به نرمی زیر لب تکرار می کرد

سخن های عجیب مرده شو را

که : با این مرده ، دندان طلا هست