باده در او می فروزد ، گرم و شرر خیز

شادی ی عشاق خسته را نپسندید

دیده او پر خمار و مست و تب آلود

مستی ی او رنگ درد و تلخی ی غم داشت

حسرت عمری نشاط و شور که کم داشت

اوست که شادی به جمع داده همه عمر

لیک دلش شادمان دمی نتپیده