زان سپس با نام مینا خواندمش

با چنین اندیشه ها برخاستم

جامه و قنداق نو پوشاندمش

بوسه یی بر چهر بی رنگش زدم

ساعتی بگذشت و خود را یافتم

در گذرگاهی و در پشت دری

شسته روی چون گل فرزند را