گوهری زیر مژگان درخشید

پارگی های جوراب خود را

بر رخش از عرق شبنم افتاد

چهره زرد او زردتر شد

دفتر از قطره یی اشک تر شد

اشک نه ، آن غرور شکسته

بی صدا ، گشته بیرون ز روزن