بتابید روی و بگرداند چشم

پدر خسته جان ، شرمگین ، دردمند

نه یارای مهر و نه پروای خشم

نبینند تا اشک اندوه او

پسر را همان گونه بر جا نهاد

وز آنجا غمش را به همراه برد

به آن رهنما گفت : فرزند من