امشب اگر دو دیده فرو بندم

بس کن دگر ، شکنجه مرا بس کن

عمری به سر رسید ، سراسر رنج

حاصل ز عمر رفته چه دارم ؟ هیچ

از بهرکودکان چه گذارم ، هیچ

این شوخ چشم دختر گل پیکر

فردا که را خطاب کند مادر ؟