این سایه یی که بر رخ دیوار است

این شوخ چشم دختر گل پیکر

فردا که را خطاب کند مادر ؟

راز درون تیره من داند

این سایه من است و به خود پیچد

او هم ، چو من ، دریغ که بیمار است

آن پنجه های خشک ، چه وحشت زاست