وان گیسوی پریش ، چه نازیباست

این سایه من است و به خود پیچد

او هم ، چو من ، دریغ که بیمار است

آن پنجه های خشک ، چه وحشت زاست

پاشیده ام به خاک و نمی دانم

شیرین شراب جام چه کس بودم

بس آرزو که در دل من پژمرد