مرا عار آید از کاخی که در آن

به بالا پوش خز بس دلفریب است

میان سینه تنگم دلی هست

که از هر گونه شادی بی نصیب است

نه آزادی، نه استقلال دارم

مرا این عیش ، از اندوه خلق است

ولی آوخ زبانی لال دارم