آن ماه سیمگون دل افروزی

کی دیده نو بهار تماشایی؟

ای مادر خجسته فرخ پی

در جمع کودکان به چه مانایی؟

کاندر میان عقد ثریایی

آن شمع شعله بر سر خود سوزی

بزمی به نور خویش بیارایی