وان عشق غم آلوده در آن نرگس شبرنگ

سودای تو را ای بت بی مهر ! به سر داشت

من او نیم این دیده من گنگ و خموش است

در دیده او آن همه گفتار نهان بود

مرموزتر از تیرگی ی شامگهان بود

من او نیم آری ، لب من این لب بی رنگ

دیری ست که با خنده یی از عشق تو نشکفت