بر چهره ام ، ز لطف ، نمی خندی

از چشم ، چشمه های خروشان را

در پیش پای جور تو نالیدم

کاوخ چه سست مهر و چه بدخویی

با من سخن ، به مهر ، نمی گویی

چشم تو خیره شده به من و در وی

افسانه شگفتی و حیرت بود